شهید شاه  آبادی برخلاف برخی از روحانیون خیلی زود ازدواج نکرد. شاید درگیری های سیاسی او باعث شد وقتی که حتی خیلی جوان بود زندان را نیز تجربه کند،همین سبب شد تا 27 سالگی ازدواج نکند و بیش از هر چیز بخواند و مبارزه کند. شاید هم همین نکته باعث شد وقتی به 27 سالگی رسید، کوله باری از تجربه همراهش باشد و زندگی را با پختگی ویژه ای آغاز کند.
برای ازدواج او دختر 21 ساله ای را برگزیدند که خون انقلابی گری را از پدر بزرگوارش به ارث برده بود. دختری از نوادگان میرزای شیرازی، فرزند حجت الاسلام سید عبدالمطلب شیرازی، «صفیه آیت الله زاده شیرازی»که متولد نجف است. اما پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و آموزش علوم قرآنی، همراه خانواده اش به ایران مهاجرت کرده بود.
«پدرم نسبت به ازدواج من وسواس خاصی داشتند، ولی به محض این که صحبت از خانواده ی مرحوم آیت ا... شاه آبادی بزرگ شد ، با شناختی که از اخلاقیات و روحیات این خانواده داشتند، بدون کم ترین وسواس و تردیدی راضی به ازدواج ما شدند»
حق با سید عبدالمطلب بود. صفیه نخستین کلمات همسر آینده را این طور به خاطر می آورد: من خاطرم می  آید که اولین حرفشان به من این بود که می خواهم شما درس بخوانید و کوشا باشید در درس خواندن»
دختری که ازهمان ابتدا نشان داد همراه خوبی برای مردش خواهد بود:
«ایشان به هنگام ازدواج، به من گفتند که من مادری دارم غم دیده، ستم کشیده و رنج دیده و با این که فرزندان بزرگتر از من هم دارد و آن ها هم روحانی هستند ولی مایل است که با من زندگی کند و من هم مایلم که در خدمت او باشم. لذا مایلم که شما هم همینطور باشید و البته من هم با کمال میل و رغبت پذیرفتم.»
و به این شکل زندگی مشترک صفیه و مهدی درقم آغاز شد، زندگی بسیار پر فراز و نشیبی که تا سال ادامه یافت.